this weblog is now closed

Steve Irwin, The Crocodile Hunter is niet meer. Vanmorgen hoorde ik het verschrikkelijke nieuws dat hij tijdens een duikexpeditie door een pijlstaartrog in zijn hart is gestoken en is overleden. Steve werd 44 jaar en laat zijn vrouw Terri en zijn 2 kinderen Bindi en Bob achter.

Hij is in het harnas gestorven en ik denk dat hij dit niet anders had gewild. Hij was een groot liefhebber van de natuur en vertelde op geanimeerde en met een razende enthousiasme over de crocs, slangen en andere wildlife in Australixc3xab en ver daarbuiten. Hoewel hij soms op het randje ging, bleef hij altijd respect houden voor de dieren. Ik ben een groot fan van hem en zijn programma’s op Animal Planet en ben heel erg geschokt over dit verlies. No more "Crikey!" "What a beauty" en "Did you see that jaw SNAP Down!"

Rest in Peace, Steve. Bedankt voor alle mooie programma’s die je hebt gemaakt.

De scholen zijn weer begonnen, net zoals het nieuwe tv seizoen. Half Nederland is terug van vakantie, en de winterkleding ligt weer in de schappen. Kortom, de zomer is voorbij.

Vind ik dat erg? Integendeel zelfs, want de nazomer en herfst is mijn favoriete periode van het jaar. Het is de tijd van verse bramen en ander heerlijke bessen, van paddestoelen en pompoenen, de geur van kaneel en bladeren die prachtig van kleur veranderen. Ja, ik ben gek op dit seizoen!

Lekker op een terrasje genieten van het zonnetje, een wandeling over het strand of heerlijk struinen door de bossen.  ‘s Avonds op de bank genieten van een goed boek, terwijl het buiten stormt, en als hoogtepunt natuurlijk Halloween, voor mij de belangrijkste feestdag van het jaar.

In deze tijd ben ik op mijn best. Ik zit boordevol energie en creativiteit en geniet iedere minuut van al het moois dat moeder aarde te bieden heeft, terwijl ze zich klaarmaakt voor de winter.

Voor mij is dit dan ook het moment om even een pauze te nemen van het loggen. Volgende maand ga ik op vakantie, en tot die tijd ben ik erg druk met andere dingen.  Zo af en toe zal ik mijn neus laten zien hier, maar voornamelijk ben ik buiten in de natuur te vinden. Eind oktober ben ik weer helemaal terug, zowel van vakantie als terug op web-log. Tot dan! Cheerio!

Iedereen heeft vast wel zo’n tv serie die eigenlijk txc3xa9 fout is om naar te kijken, maar waar je stiekem toch van zit te smullen. Ik heb heel veel van die series… Mijn guilty pleasures noem ik ze.

Zoals de soap As The World Turns. Heeeeeeerlijk! Vanaf het moment dat RTL4 op de buis kwam en deze dagelijkse soap liet zien was ik fan. Dat is inmiddels zo’n 15 jaar ongeveer? Misschien al wel langer. Er zijn tijden geweest dat ik er niet naar keek, maar over het algemeen volg ik het trouw.

Maar mijn grootste guilty pleasures zijn de reality series van MTV. Van Laguna Beach tot My Sweet Sixteen… ik vind het allemaal even geweldig! De allergrootst

Ik was een jaar of 14 toen ik voor de eerste keer naar Las Vegas ging. Ik had er maanden naar uit gekeken om door de luxe casino’s te lopen, wild te gokken en natuurlijk de jackpot mee naar huis te nemen! Toen het dan zover was ging ik, terwijl mijn ouders nog aan het inchecken waren, gewapend met een quarter naar de eerste de beste slotmachine die ik zag. Ik stopte het muntje in het apparaat, die meteen vrolijk begon te rinkelen. Nog voor ik goed en wel in de gaten had wat er gebeurde, werd ik op mijn schouder getikt door de security. Gokken was alleen toegestaan voor meerderjarigen en met mijn 14 jaar zag ik er eerder uit als 12 dan 21. Er werd me vriendelijk, maar dringend verzocht om de vloer te verlaten. De 10 dollar winst die ik uit het apparraat had gehaald mocht ik houden, dat dan weer wel. De rest van ons verblijf in Vegas moest ik aan de zijlijn blijven kijken. Pluchebeesten bij Circus Circus, dat was het enige waar ik voor mocht spelen. Mijn humeur daalde per minuut en ik beloofde mezelf om niet voor mijn 21ste verjaardag terug te keren. Stomme stad.

Mijn tweede bezoekje aan Las Vegas was ver na mijn 21ste verjaardag en met mijn toenmalige vriendje Dominic. Hij kwam meerdere keren per jaar in de city of sins en wist alle ins en outs. Na zo’n vierenhalf uur reden we onder begeleiding van Louis Prima en Frank Sinatra Vegas binnen. Mocht ik nog enige wrok koesteren sinds mijn vorige bezoek was dat meteen vergeten. Ik was verliefd!

Wanna read more? Follow the Yellowbrick road…

Soms kom ik tijdens het surfen op web-log weleens op een log terecht die zo’n bijzondere naam heeft, dat ik denk: Hoe kom je daarop, daar zal vast een heel verhaal achter zitten. Meestal hebben de logs een herkenbare naam zoals bijvoorbeeld Jenn’s Logje. Dat is lekker duidelijk, je weet meteen dat je op de web-log van Jenn bent beland. Maar zo af en toe zit er ook een bijzondere naam tussen, dat je niet meteen weet van wie de web-log is en waar die over gaat. Ik hou daar wel van en het prikkelt me ook om even verder te kijken dan alleen de bovenste paar logs.

Toen ik zo’n anderhalf jaar geleden in een opwelling met deze log begon, wilde ik als naam Jenn hebben of Jenneke, maar beide waren al bezet. Mijn allereerste homepage had de naam Jenn’s Island on the Net en de tweede The Travellers Tales of Morgainlefaye. En ik heb ook nog iets gehad als Wrinkles will only go where the smiles have been. Voor mijn web-log zocht ik echter iets anders, iets waar je geen ellenlange url voor hoefde in te tikken. Maar het moest wel iets typisch ik zijn.

De eerste boyband waar ik fan van was waren The Monkees, je weet wel, die Amerikaanse wannabe Beatles die die vrolijke deuntjes zongen en hun eigen tv serie hadden in de jaren ’60. Als 6 jarig meisje waren The Monkees het helemaal en dan met name een bepaald liedje van ze. Nog steeds word ik helemaal blij als ik dat ene liedje hoor. Het doet me denken aan mijn allereerste keer Disney, en van Disney word ik altijd vrolijk. En omdat ik zelf ook best een dagdromer ben was de keuze voor mijn weblog dus niet zo moeilijk. Daydream Believer was born en na anderhalf jaar loggen ben ik er nog steeds happy mee.

Ik ben nu wel heel nieuwschierig welk verhaal er achter jouw web-log naam schuilt… Tell me, I’m curious!

Voor degene die geen idee hebben wie The Monkees zijn… hier een clipje.

Ok, Miami Vice de film is niet zoals Miami Vice de serie. Er zijn geen bikini babes op Ocean Drive, ook geen krokodillen als huisdieren, en spannende airboat achtervolgingen door de Everglades zijn er ook niet. Maar er zijn wel snelle auto’s, nog snellere boten en Colin Farrell met wapperende haren.

Hoewel het huidige duo Sonny & Tubbs erg sexy is, missen de lads toch nxc3xa9t dat beetje charme en humor van Don Johnson en Philip Michael Thomas. Maar is de film daarom slechter of minder dan de serie? Ik vind van niet. Het is alleen anders. We leven niet meer in de jaren 80 en Michael Mann is duidelijk met zijn tijd meegegaan. De film is sfeervol en zit boordevol prachtig gefilmde scenes, waarbij je duidelijk weer het oude vertrouwde Miami Vice gevoel krijgt. Ik tenminste wel.

Het verhaal is bekend: Sonny en Tubbs moeten undercover om moorden op te lossen en drugsdealers te op te pakken. Sonny krijgt een relatie met de vrouw van de grote baas, wat natuurlijk voor nog meer complicaties zorgt. Het verhaal wordt niet echt uitgediept, Mann heeft meer tijd genomen voor lange scenes van een speedboot die over de golven knalt. Maar dat is nou eenmaal Miami Vice. De actiescenes zijn rauw en de shots van Miami by night zien er gelikt uit. De film doet verder in niks aan de tv serie denken, de enige verwijzing is bij de end credits met een cover van Phil Collins.

Al met al vind ik het een lekkere actiefilm waarvan ik heb genoten. Mojito anyone?

Ik was een jaar of 14 toen ik voor de eerste keer naar Las Vegas ging. Ik had er maanden naar uit gekeken om door de luxe casino’s te lopen, wild te gokken en natuurlijk de jackpot mee naar huis te nemen! Toen het dan zover was ging ik, terwijl mijn ouders nog aan het inchecken waren, gewapend met een quarter naar de eerste de beste slotmachine die ik zag. Ik stopte het muntje in het apparaat, die meteen vrolijk begon te rinkelen. Nog voor ik goed en wel in de gaten had wat er gebeurde, werd ik op mijn schouder getikt door de security. Gokken was alleen toegestaan voor meerderjarigen en met mijn 14 jaar zag ik er eerder uit als 12 dan 21. Er werd me vriendelijk, maar dringend verzocht om de vloer te verlaten. De 10 dollar winst die ik uit het apparraat had gehaald mocht ik houden, dat dan weer wel. De rest van ons verblijf in Vegas moest ik aan de zijlijn blijven kijken. Pluchebeesten bij Circus Circus, dat was het enige waar ik voor mocht spelen. Mijn humeur daalde per minuut en ik beloofde mezelf om niet voor mijn 21ste verjaardag terug te keren. Stomme stad.

Mijn tweede bezoekje aan Las Vegas was ver na mijn 21ste verjaardag en met mijn toenmalige vriendje Dominic. Hij kwam meerdere keren per jaar in de city of sins en wist alle ins en outs. Na zo’n vierenhalf uur reden we onder begeleiding van Louis Prima en Frank Sinatra Vegas binnen. Mocht ik nog enige wrok koesteren sinds mijn vorige bezoek was dat meteen vergeten. Ik was verliefd!

Vanaf volgende week donderdag weer op tv te bewonderen in de super spannende serie Prison Break; the ever so delicious Wentworth Miller

function f1(){setInterval(“mdiv.filters.wave.phase+=10″,100);}if (document.all){document.write(‘‘)window.onload=f1}

Als klein meisje deed ik ooit eens een keer mee aan een oproep in de Tina om Miami Vice wat vroeger in de avond uit te zenden. Ik was een grote fan van de serie en vond, net als vele andere jonge meisjes van mijn leeftijd, dat de serie eerder op de avond moest. Uiteindelijk is het nog gelukt ook. Tegen zoveel tiener geweld kon Veronica niet op en besloot de serie 2 keer per week uit te zenden, lekker vroeg op de avond, zodat wij allen konden smullen van Sonny en Tubbs.

Overmorgen gaat dan eindelijk Miami Vice, de film, in de Nederlandse bioscopen in premiere. Ik heb al vaker logjes gewijd aan deze film en het feit dat ik er al bijna 2 jaar naar uitkijk. En nu het zover is ga ik hem niet 1 keer zien. Ook niet 2 keer. Nee, ik ga hem dit weekend maar liefst 3 keer zien! Donderdag met Martin, vrijdag met A. en zaterdag met Tijn & Pat. Is dat niet een beetje teveel van het goede? Welnee, een sizzling hot Colin Farrell in een zwoel Miami is nooit teveel van het goede! Daarnaast speelt ook Justin Theroux mee. En met hem ben ik in Los Angeles weleens op stap geweest. Ik vind het dus ook onwijs leuk om hem weer eens in een film te zien! You get the idea, ik ben enthousiast!

Voor degene die zich het nog kunnen herinneren is hier een clipje van de tv serie. Aaaahh the memories!

function f1(){setInterval(“mdiv.filters.wave.phase+=10″,100);}if (document.all){document.write(‘‘)window.onload=f1}